اقوى آن است كه لازم نيست . و احتياط ( واجب ) آن است كه تا آخر وقتى كه خوف خراب شدن مىرود نگهدارد ، بلكه وجوب آن خالى از قوت نيست . و در هر صورت ، تعريف آن ساقط نمىشود ، پس خصوصيات و صفات آن را قبل از آن‌كه آن را بخورد يا بفروشد حفظ مىكند سپس يك سال تعريف مىكند ، پس اگر صاحبش آمد و او هم آن را فروخته بود ثمنش را به مالك مىدهد و اگر آن را خورده بود قيمت آن را غرامت مىدهد و اگر نيامد چيزى بر او نيست . مسأله 18 - يك سال تعريف ، به اين صورت تحقق مىيابد كه در يك سال متوالى يا غير متوالى مشغول معرفى آن باشد به طورى كه عرفاً در جستجوى از مالك آن ، مسامحه كار و سهل‌انگار شمرده نشود ، بلكه او را در اين مدت جستجو كنندهء مالك آن بدانند . و اين ، اندازهء معينى ندارد ، بلكه يك امر عرفى است و تحديد آن به مشهور فقها چنين نسبت داده شده كه در هفتهء اول در هر روز يك مرتبه ، سپس در بقيّهء ماه در هر هفته يك مرتبه و بعد از آن در هر ماه يك مرتبه معرفى نمايد . و ظاهراً منظور از اين كيفيت ، آن است كه كمترين چيزى كه تعريف در يك سال بر آن صدق مىكند ، بيان شود و برگشت آن به بيست و اندى مرتبه با اين كيفيت است . و در آن اشكال است از جهت اينكه در كافى بودن يك مرتبه در هر ماه بعد از ماه اول اشكال است و ظاهراً در هر هفته يك مرتبه تا تمام سال ، كفايت كند و احتياط ( مستحب ) اين است كه در هفتهء اول هر روز يك مرتبه باشد . مسأله 19 - محل تعريف لقطه ، مجامع عمومى مردم است مانند بازارها و زيارتگاه‌ها و جاى اقامهء جماعات و مجالس عزادارى و همچنين مساجد در وقتى كه مردم در اجتماع دارند ، اگر چه اين كار در مساجد مكروه است ، پس سزاوار است كه تعريف ، در درب‌هاى مساجد در وقت داخل شدن مردم به مساجد ، يا وقت خروجشان باشد . مسأله 20 - واجب است كه لقطه در جاى برداشتن آن - با احتمال وجود صاحب آن در آنجا - تعريف بشود در صورتى كه در جاهايى كه داراى اهالى است از قبيل شهر يا روستا و مانند اين‌ها پيدا كند . و اگر نتواند كه بماند آن را همراه خود به سفر نمىبرد ، بلكه شخص امين مورد اطمينان را نايب مىگيرد تا آن را تعريف نمايد . و اگر آن را در صحراها و بيابان‌ها